Menu
BAZA WIEDZY

REACH

ROZPORZĄDZENIE

Podstawa prawna:
Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 PeiR z dnia 18.12.2006r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE.

System REACH – pakiet legislacyjny zakładający obowiązkową rejestrację substancji chemicznych, ocenę dokumentacji technicznej oraz ocenę substancji, udzielanie zezwoleń na wykorzystywanie substancji do produkcji i obrotu, a także powołujący Europejską Agencję Chemikaliów z siedzibą w Helsinkach, w Finlandii.

Załącznik II - KARTA CHARKTERYSTYKI

Aby prawidłowo, bezpiecznie i skutecznie postępować z chemikaliami w obrocie, zwłaszcza tymi niebezpiecznymi, niezbędna jest karta charakterystyki substancji lub mieszaniny, prawidłowo opracowana i na bieżąco aktualizowana.

Podstawa prawna:
Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 PEiR z dnia 18.12.2006r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów,;

Karta charakterystyki jest opracowana na podstawie § 31  oraz załącznika II, który został zmieniony rozporządzeniem (WE) 453/2010  z dnia 20 maja 2010 r. [Nowa wersja karty harakterystyki],

Karta charakterystyki stanowi zbiór informacji o niebezpiecznych właściwościach substancji lub mieszaniny oraz zasadach i zaleceniach ich bezpiecznego stosowania. Jest przeznaczona przede wszystkim dla użytkowników prowadzących działalność zawodową w celu umożliwienia im podjęcia w miejscu pracy środków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia człowieka i środowiska.

ZAŁĄCZNIK XIV WYKAZ SUBSTANCJI PODLEGAJĄCYCH PROCEDURZE UDZIELANIA ZEZWOLEŃ

LISTA KANDYDACKA obejmuje substancje zidentyfikowanych jako substancje, wzbudzające szczególnie duże obawy(ang. substances of very high concern – SVHC),.
Substancje te stały się kandydującymi do włączenia do załącznika XIV (wykazu substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń). Substancje te mogą wywierać bardzo poważne i często nieodwracalne skutki dla zdrowia człowieka i środowiska.

Substancje wymienione w załączniku XIV nie będą mogły być wprowadzane do obrotu ani stosowane po terminie określonym jako data ostateczna (ang. sunset date), chyba że zostanie udzielone zezwolenie.

W celu identyfikacji substancji SVHC stosuje się procedurę zgodną z art. 59 ust. 2-10 rozporządzenia REACH. Zgodnie z art. 57, substancjami SVHC mogą być:

  • substancje rakotwórcze, mutagenne, działające szkodliwie na rozrodczość – (CMR) kategorii 1 lub 2
  • substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne (PBT)
  • substancje bardzo trwałe i wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji (vPvB)
  • inne substancje, dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez substancje wymienione powyżej
ZAŁACZNIK XVII OGRANICZENIA DOTYCZĄCE PRODUKCJI, WPROWADZANIA DO OBROTU I STOSOWANIA NIEKTÓRYCH NIEBEZPIECZNYCH SUBSTANCJI, PREPARATÓW I WYROBÓW.

1 czerwca 2009 r. weszły w życie zmiany dotyczące załącznika XVII rozporządzenia WE nr 1907 REACH. Uchylona została  dyrektywa 76/769/EWG o ograniczeniach w obrocie niektórych substancji i preparatów chemicznych.

Przepisy ustawy o substancjach chemicznych i ich mieszaninach wraz z rozporządzeniami wykonawczymi tworzą w Polsce system kontroli obrotu i stosowania substancji i mieszanin zgodny z przepisami Unii Europejskiej. Ustawa określa m.in. warunki, zakazy i ograniczenia produkcji, wprowadzania do obrotu lub stosowania substancji i mieszanin chemicznych, w celu ochrony przed szkodliwym wpływem tych substancji i mieszanin na zdrowie człowieka lub na środowisko.

Art. 26 ustawy gwarantuje Ministrowi Gospodarki możliwość doprecyzowania sposobu, w jaki będą egzekwowane i przestrzegane ograniczenia wprowadzone przez Załącznik XVII rozporządzenia WE nr 1907/2006 (REACH).

Lista SVHC

Pierwszym etapem procedury udzielania zezwoleń jest identyfikacja substancji mogących mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko, w związku z czym konieczna jest odpowiednia kontrola ryzyka wynikającego z ich stosowania, a same substancje powinny być, o ile to możliwe, zastępowane rozwiązaniami alternatywnymi.

Państwo członkowskie lub ECHA na wniosek Komisji Europejskiej mogą zgłosić propozycję określenia substancji jako substancji stanowiącej bardzo duże zagrożenie (SVHC). W takim wypadku substancja wpisywana jest na listę kandydacką obejmującą substancje kandydujące do uwzględnienia w wykazie substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń (załącznik XIV).

Wpisanie substancji na listę kandydacką wiąże się z nadaniem obowiązków prawnych spółkom wytwarzającym, importującym lub stosującym takie substancje, czy to w postaci czystej, czy też w ramach preparatów lub produktów.

Celem zaproponowania określenia danej substancji jako SVHC jest upublicznienie tego faktu w rejestrze zamierzeń przed przedłożeniem propozycji, aby przekazać informację uprzedzającą podmiotom przemysłowym i innym podmiotom zainteresowanym.

Propozycja przygotowywana jest zgodnie z załącznikiem XV do rozporządzenia REACH i składa się z dwóch głównych części. Pierwsza część zawiera dane i uzasadnienie dla wskazania substancji jako SVHC. Druga część, badana w dalszych etapach procedury identyfikacji, zawiera informacje o ilości substancji na rynku UE oraz o zastosowaniach tej substancji, jej uwalnianiu i narażeniu oraz o możliwych rozwiązaniach alternatywnych dla stosowania danej substancji.

Po opublikowaniu propozycji wszyscy mogą dołączać do niej uwagi lub dodatkowe informacje, na przykład informacje dotyczące właściwości, zastosowań i ryzyka związanego z proponowaną substancją, lub rozwiązań alternatywnych. W przypadku braku uwag substancja umieszczana jest na liście kandydackiej. Propozycje i uwagi będą przekazywane komitetowi państw członkowskich (MSC) w celu wyrażenia przez niego zgody na określenie substancji jako SVHC. Jeśli komitet nie osiągnie jednomyślnej zgody, sprawa zostanie przekazana Komisji Europejskiej.

LISTA SVHC  PDF

WYSZUKIWARKI P - H - EUH

Wyszukiwarka P, H, EUH

Podaj szukany symbol
(np. P234, H319, EUH201 itd.)

CLP

CLP/GHS

Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (ang. Globally Harmonised System of Classification and Labelling of Chemicals – GHS) został  wprowadzony przez ONZ w celu ustanowienia ogólnoświatowego systemu informacji w miejscu pracy, który ma obejmować klasyfikację i oznakowanie produktów chemicznych oraz karty charakterystyki (SDS).

W grudniu 2008 r. Unia Europejska przyjęła Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (CLP).

Rozporządzenie 1272/2008 (CLP)

Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 z dnia 16.12.2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006.

KLASYFIKACJA CLP

Każda substancja lub mieszanina chemiczna podlega klasyfikacji pod względem wszystkich stwarzanych przez nią zagrożeń – fizycznych, dla zdrowia człowieka lub dla środowiska, z określeniem kategorii zagrożenia

Od 1 grudnia 2010 r. do 1 czerwca 2015 r. obowiązuje podwójny system klasyfikacji substancji i mieszanin.

  • Istniejący obecnie system DSD – DPD
  • Nowy system CLP

Zmiany

Zastosowanie nowych kryteriów klasyfikacji może spowodować, że klasyfikacja może się różnić od dotychczasowej. Zgodnie z art. 55 rozporządzenia nr 1272/2008 z dniem 20 stycznia 2009 r. został uchylony załącznik I do dyrektywy nr 67/548 (wykaz substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem). Od tej daty obowiązuje natomiast tabela 3.2 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008.

POZOSTAŁE 

PRODUKTY BIOBÓJCZE

1.  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze

(Grafika: Struktura dokumentacji, jaką należy przedłożyć)

Wszystkie produkty biobójcze muszą uzyskać pozwolenie zanim będą mogły być udostępniane na rynku. Firmy mogą wybrać jedną z kilku możliwych procedur w zależności od swojego produktu i liczby krajów, w których chcą go sprzedawać.

Pozwolenie krajowe

Jeżeli produkt będzie wprowadzony do obrotu tylko w jednym kraju, wystarczy pozwolenie od tego kraju.

 Wzajemne uznawanie

Jeśli firma chce wprowadzić produkt do obrotu w kilku krajach, może złożyć wnioski o wzajemne uznawanie pozwoleń na produkt.

 Pozwolenie unijne

Rozporządzenie w sprawie produktów biobójczych wprowadza nową możliwość dla firm, które chcą wnioskować o pozwolenie na terenie całej Unii za jednym razem.

 Pozwolenie uproszczone

Istnieje również uproszczona procedura udzielania pozwoleń na produkty, które spełniają pewne kryteria określone w rozporządzeniu, np. nie zawierają żadnych substancji potencjalnie niebezpiecznych.

2.Polskie i  Europejskie Akty Prawne:

 Ustawy

Rozporządzenia

CZYNNIKI BIOLOGICZNE

Czynnki biologiczne – podstawy prawne

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz.U. 2008 nr 48 poz. 288)

ROZPORZĄDZENIE Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 roku w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz.U. Nr 81 poz.716)

DYREKTYWA 2000/54/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 18 września 2000 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (Dz.U WE L 262/21 z 17 października 2000 roku)

Czynniki biologiczne

Szkodliwe czynniki biologiczne obejmują:

  drobnoustroje komórkowe

  pasożyty wewnętrzne

  jednostki bezkomórkowe zdolne do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego, w tym zmodyfikowane genetycznie hodowle komórkowe, które mogą być przyczyną zakażenia, alergii lub zatrucia

Klasyfikacja – kryteria

Mikroorganizmy zaklasyfikowano do 4 grup zagrożenia, zgodnie z poziomem ryzyka zakażenia

  możliwość wywołania chorób u człowieka

  zagrożenia dla pracowników

  rozprzestrzenianie się /lub nie wśród ludzi

  możliwości profilaktyki lub leczenia

Grupa 1 zagrożenia

  do 1 grupy zagrożenia należą czynniki biologiczne, przez które wywołanie chorób u ludzi jest mało prawdopodobne

Grupa 2 zagrożenia

  do grupy 2 zagrożenia należą czynniki biologiczne, które mogą wywoływać choroby u ludzi, mogą być niebezpieczne dla pracowników, ale rozprzestrzenienie ich w populacji ludzkiej jest mało prawdopodobne. Zazwyczaj istnieją w stosunku do nich skuteczne metody profilaktyki lub leczenia

Przykłady

  Klebsiella pneumoniae

  Borelia burgdorferii

  Chlamydia pneumoniae

Grupa 3 zagrożenia

  do 3 grupy zagrożenia należą czynniki, które mogą wywoływać u ludzi ciężkie choroby, są niebezpieczne dla pracowników, a rozprzestrzenienie ich w populacji ludzkiej jest bardzo prawdopodobne; zazwyczaj istnieją w stosunku do nich skuteczne metody profilaktyki lub leczenia

Przykłady

  Yersinia pestis (dżuma)

  Borellia sp.

  Mycobacterium tuberculosis (gruźlica)

  Bacillus anthracis

CZYTAJ WIĘCEJ
ADR TRANSPORT
  1. Podstawa prawna.

­­

Podstawowymi aktami w transporcie drogowym towarów niebezpiecznych jest:

  • Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych – aktualnie obowiązuje Umowa ADR 2015-2017

http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/815/1

  • Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych Dz. U. 2011, nr 227, poz. 1367 wraz z późniejszymi zmianami oraz rozporządzeniami wykonawczymi określającymi np. sposób szkolenia i egzaminowania kierowców, parkingi dla pojazdów z towarami niebezpiecznymi, sposób składania sprawozdania z działalności z zakresu przewozu towarów niebezpiecznych

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20112271367

Oprócz wskazanych powyżej, odniesienia do przepisów transportowych znajdują się w innych aktach prawnych związanych
z substancjami i mieszaninami niebezpiecznymi jak np. Rozporządzenie CLP.

Przepisy ADR regulują również transport próbek – materiałów, które uważa się za niebezpieczne, ale jeszcze nie do końca zbadanych czy zaklasyfikowanych, jako stwarzające zagrożenie. W celu ich bezpiecznego transportu określa się prawdopodobny numer UN i np. przewozi do dalszych badań.

W momencie przygotowania dla klienta Karty Charakterystyki, zlecaniu badań produktów czy przygotowaniach dokumentacji do przetargów, spełnianie wymagań przepisów ADR jest bardzo ważnym elementem bezpieczeństwa w łańcuchu dostaw.

  1. Uczestnicy przewozu.

 Przepisy transportowe wyróżniają kilku uczestników przewozu. Każdy z uczestników przewozu ma określony zakres obowiązków, które powinien spełnić przy transporcie towaru niebezpiecznego. Niejednokrotnie różni uczestnicy przewozu odpowiadają za te same elementy bezpieczeństwa.

Główni uczestnicy przewozu to :

  • nadawca – często jest producentem towaru niebezpiecznego – odpowiedzialny między innymi za klasyfikację, pakowanie w tym dobór opakowań zgodnie z instrukcjami pakowania, ładowanie, dokument przewozowy, oznakowanie sztuk przesyłki, ochronę towaru, szkolenia osób zaangażowanych,
  • przewoźnik – odpowiedzialność w zakresie: szkolenia kierowców, pakowanie, ładowanie, mocowanie, manipulacja ładunkiem, oznakowanie sztuk przesyłki i pojazdu, wyposażenie pojazdu, dokument przewozowy, dopuszczenia do transportu, ochrona towaru,
  • odbiorca – odpowiedzialność za rozładunek, manipulację ładunkiem, szkolenia.

Inni uczestnicy przewozu to:

  • załadowca,
  • pakujący,
  • napełniający,
  • operator kontenera-cysterny / cysterny przenośnej,
  • rozładowca.

Jeśli chodzi o obowiązki uczestników przewozu, to jedno przedsiębiorstwo może być nadawcą, załadowcą i np. rozładowcą, czyli może pełnić wiele funkcji w świetle Umowy ADR. Może być również sytuacja zupełnie odwrotna, gdzie konkretne działania, określone między przedsiębiorstwami w umowach handlowych, wykonywane będą przez kolejne, niezależne od siebie przedsiębiorstwa. Na każdym etapie, każde przedsiębiorstwo musi spełniać wymagania Umowy ADR.

  1. Obowiązek wyznaczenia doradcy.

Obowiązek wyznaczenia doradcy ADR nakłada na przedsiębiorstwo:

  • Umowa ADR – dział 1.8
  • Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych – Art. 15

Umowa ADR 1.8.3.1 wskazuje, iż :

„każde przedsiębiorstwo, którego działalność obejmuje przewóz towarów niebezpiecznych albo związane z nim pakowanie, załadunek, napełnianie lub rozładunek, powinno wyznaczyć jednego lub więcej doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, odpowiedzialnego za wspieranie działań zapobiegających zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska, związanych
z taką działalnością.”

Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych w Art. 15 mówi, że:

„uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyznaczyć na swój koszt co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych, właściwego ze względu na zakres wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych, określonych odpowiednio w ADR, RID lub ADN, zwanego dalej „doradcą”.

Ustawa wskazuje w Art. 16, że doradcy NIE MUSIMY WYZNACZAĆ, jeżeli ilości towarów niebezpiecznych, z którymi pracujemy, każdorazowo są mniejsze niż te podane w Umowie ADR, a sama Umowa ADR 1.8.3.2 precyzuje iż możemy nie wyznaczać doradcy przy ilościach podanych m.in. w dziale 1.1.3.6 – wyłączenia dla ilości w jednostce transportowej dziale 3.4 czy 3.5. – wyłączenia dla ilości ograniczonych LQ i wyłączonych.

  1. Szkolenia.

 Niezależnie od przewożonych ilości towarów niebezpiecznych, Umowa ADR oraz Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych nakładają na przedsiębiorcę obowiązek przeszkolenia wszystkich osób zaangażowanych w transport towarów niebezpiecznych. Będą to więc m.in. osoby wykonujące załadunek, rozładunek, pakowanie czy przygotowanie dokumentacji transportowej, zarówno w przedsiębiorstwach wykonujących te operacje z zachowaniem pełnego obowiązku stosowania wymagań ADR (na tzw. „pełnym ADR-ze”) czy takie, które wykorzystują możliwe wyłączenia przepisów (LQ czy 1.1.3.6.).

Umowa ADR dział 1.3 „Osoby zatrudnione przez uczestników przewozu,…, których obowiązki dotyczą przewozu towarów niebezpiecznych, powinny zostać przeszkolone w zakresie wymagań związanych z takim przewozem, stosownie do odpowiedzialności
i obowiązków tych osób. Pracownicy, przed podjęciem swoich obowiązków, powinni zostać przeszkoleni…”

Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych Art. 14. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany przeszkolić osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym,…, zatrudnione przez niego lub wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do odpowiedzialności
i obowiązków tych osób. Szkolenie powinno być okresowo uzupełnianie w celu uwzględnienia zmian w przepisach dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych.”

  1. Karta Charakterystyki a ADR.

 Bardzo istotnym elementem łączącym wymagania transportowe z wymaganiami CLP jest Karta Charakterystyki. W sekcji 14 Karty powinniśmy zamieścić informacje o tym czy dany produkt jest czy nie niebezpieczny w transporcie. Kompetentna osoba przygotowująca Kartę Charakterystyki powinna w porozumieniu np. z producentem produktu określić numer UN oraz grupę pakowania co stanowi podstawę do dalszego bezpiecznego transportu.

Wiele innych sekcji Karty Charakterystyki powiązać można z transportem produktu niebezpiecznego. Począwszy od sekcji 2, przez sekcję 3, 6, 7, 9, 12 – możemy uzupełniać je informacjami i możliwościami jakie zawarte są w przepisach ADR, dając Państwu produkt na najwyższym poziomie merytorycznym.

  1. Współpraca.

 Oferujemy:

  • klasyfikację towarów niebezpiecznych, w tym pomoc przy przeprowadzeniu procedury klasyfikacyjnej w jednostkach określonych w przepisach ADR jako „właściwa władza” np. Instytut Przemysłu Organicznego,
  • zlecanie badań na potrzeby klasyfikacji transportowej i CLP,
  • przygotowanie Karty Charakterystyki z informacjami wymaganymi w transporcie,
  • szkolenia z zakresu ADR zarówno otwarte i zamknięte,
  • doradztwo ADR na terenie całej Polski,
  • doradztwo w transporcie morskim IMDG i lotniczym IATA/ICAO
  • przygotowanie dokumentów przewozowych,
  • przygotowanie opinii w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych.

 

KOSMETYKI

Bezpieczeństwo kosmetyków – oferta EKOS S.C.

Obowiązki nałożone na osobę odpowiedzialną są niezwykle szczegółowe i regularnie aktualizowane, a ich rzetelne wypełnienie jest gwarancją bezpieczeństwa dla konsumenta. Precyzyjne przestrzeganie wszystkich wymagań określonych nie tylko w Rozporządzeniu 1223/2009 , ale i w innych aktach prawnych, stanowi nie lada wyzwanie dla osoby odpowiedzialnej, wprowadzającej produkt kosmetyczny na rynek. EKOS S.C. oferuje swoim klientom pomoc w zapewnieniu zgodności wprowadzanego produktu z obowiązującym prawodawstwem, m.in. poprzez:

– analizę dokumentacji kosmetyku pod kątem zgodności z wymaganiami określonymi w Rozporządzeniu 1223/2009

– ocenę zgodności receptury z załącznikami do Rozporządzenia 1223/2009 (limity zawartości niektórych substancji, w tym m.in. konserwantów i barwników)

– ocenę zgodności etykiety/opakowania kosmetyku z wymaganiami określonymi w Rozporządzeniu 1223/2009 i 655/2013

– zgłaszanie produktów do systemu Cosmetic Products Notification Portal (CPNP)

– doradztwo w zakresie regulacji prawnych dotyczących różnych kwestii związanych z produktami kosmetycznymi

– sporządzanie Raportu Bezpieczeństwa Produktu Kosmetycznego i pomoc w sporządzaniu Product Information File.

więcej informacji: produkty kosmetyczne

Skontaktuj się z nami:

58 305-37-46 / ekos@ekos.gda.pl

 

Przepisy prawne:

Rozporządzenie Komisji (UE) NR 358 2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. zmieniające załączniki II i V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 12232009 dotyczącego produktów kosmetycznych.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1197 2013 z dnia 25 listopada 2013 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 12232009 dotyczącego produktów kosmetycznych.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 658 2013 z dnia 10 lipca 2013 r. zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 12232009 dotyczącego produktów kosmetycznych.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 483 2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 12232009 dotyczącego produktów kosmetycznych.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 344 2013 z dnia 4 kwietnia 2013 r. zmieniające załączniki II, III, V, VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 12232009 dotyczącego produktów kosmetycznych.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223 2009 z dnia 30 listopada 2009 r.dotyczące produktów kosmetycznych.

OBOWIĄZKI PRZEDSIĘBIORCY

Bezpieczeństwo chemiczne – stosowanie substancji chemicznych, które eliminuje lub przynajmniej w dużym stopniu ogranicza szkodliwe ich działanie na człowieka, zarówno w pracy, jak i poza pracą, oraz szkodliwe ich działanie na środowisko, do poziomu, który można zaakceptować.

Aby zapewnić  bezpieczeństwo chemiczne niezbędna jest wiedza o zagrożeniach, którą należy uzyskać przed rozpoczęciem stosowania substancji/mieszanin chemicznych.  Osoba wprowadzająca substancję/mieszaninę do obrotu ma obowiązek posiadania wiedzy o zagrożeniach. Przepisy wspólnotowe wdrażają system wprowadzania substancji chemicznych do obrotu:

System REACH nakłada na Przedsiębiorców określone obowiązki związane z każdą wytwarzaną, importowaną lub stosowaną substancją lub mieszaniną. Obowiązki te zależą od roli pełnionej w łańcuchu dostaw w odniesieniu do określonego produktu chemicznego.

Nawet w przypadku mieszanin lub wyrobów większość obowiązków w systemie REACH wiąże się z zawartymi w nich substancjami.

Jeżeli substancja lub mieszanina została zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, należy dodatkowo spełnić wymogi rozporządzenia CLP.

 

Skutki rozporządzenia CLP dla przedsiębiorstw

Jeśli jesteś dostawcą środków chemicznych, należy sklasyfikować, etykietować i pakować substancje i mieszaniny zgodnie z rozporządzeniem CLP. Twoje obowiązki zależą od swojej roli w łańcuchu dostaw.
Dostawcy mogą mieć jedną lub więcej z tych ról:
• Producent substancji lub mieszanin
• Importer substancji lub mieszanin
• Producent poszczególnych artykułów
• Dalszy użytkownik, tym formulatora i ponownego importera
• Dystrybutor, w tym sprzedawca
Jeśli postawisz na niebezpieczną substancję na rynek, należy powiadomić ECHA o jego klasyfikacji i oznakowania w terminie jednego miesiąca od wprowadzanie substancji do obrotu po raz pierwszy.
Importerów, jednego miesiąca liczy się od dnia, gdy substancja w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny, jest fizycznie wprowadzone na obszar celny UE.

Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Więcej informacji znajdziesz tutaj.